Dag 18: zondag 11 augustus 2024
11 augustus 2024 - Wattwil, Zwitserland
Na mijn plaspauze op de hele vroege ochtend zag ik in de schemering iets op het gras lopen. Verrekijker erbij en ja hoor een echte Reinaert de vos, heel dichtbij, maar voordat ik aan een foto dacht, was hij al weer verdwenen. Sonntag = Ruhetag, we komen het onderweg nog wel eens tegen, maar gold ook voor ons vandaag. Heerlijk op ons eigen terras gezeten en druk bezig geweest met luieren en niks doen. Als je daar dan zolang zit, dan valt het best wel op hoeveel motorrijders daar wel niet langskomen. Achteraf besef je ook pas, dat we op de slingerpaden hier naartoe ook voortdurend motoren achter ons hadden. Van die gasten, die denken dat ze meedoen aan de TT, maar dan in de werkelijke wereld. Iedereen moet maar rekening met ze houden. Doei!! Na gebakken en gebraden te zijn, leek het ons verstandig om Luna nog ergens te laten badderen. We wisten, dat er een sloot in de buurt was, maar kom daar maar eens dichtbij. Met dat rondrijden kwamen we er achter, dat Wattwil toch nog wel een beste plaats is, maar voor wat betreft het watertje bracht Tommie ons naar Liechtensteig. Voor ons gevoel naar een achterbuurt met smalle straatjes en eindigend bij soort van “stadsstrand” voor tattooboys en hippies. Maakte Luna niet uit, water is bij haar water, zolang ze er maar in kan liggen of lopen. Op de terugweg nog een lekker ijsje gehaald in Hemberg. Ze hadden zo’n grote ijsco buiten staan, dus ik via het terras aan de achterkant naar binnen. Stond daar een oud vrouwtje wat te poetsen en te vegen. Ik aan haar vragen of ze ook een schepijsje hadden om mee te nemen. Ze stond met heel glazig aan te kijken, terwijl mijn vraag toch echt in het Duits was. Ze liet het een paar keer inzakken en verwees me toen een deur verder. Stond ik ineens in een Konditorei, oftewel een bakkerij. Ik heb me in kunnen houden en alleen de ijsjes besteld, maar ik denk, dat we er nog wel eens langs gaan voor wat anders. ’s Avonds hadden we ineens een aanval van vliegende mieren. Wespen is hier (net als in Oostenrijk en Duitsland) ook een vervelend iets. Die klote beesten worden ook steeds brutaler. We zijn nu nog vredelievend, maar ik kan niet garanderen, dat dit zo blijft. Tsjau und Uf Wiederluege!




Ik ben benieuwd of jullie veel wandelen, gezien de bergen.