Dag 22 en 23: donderdag 15 vrijdag 16 augustus 2024

Deze 2 laatste dagen waren reisdagen. Van Zwitserland naar Duitsland en dan door naar Nederland. De hele tijd in de auto en dan komt het natuurlijk heel goed uit, dat Luna zowel woensdagnacht als donderdagnacht last had van racekak. De eerste avond was het nog wel grappig toen zij op het grasland voor ons bezig was met de daad. Pikkedonker en het ging allemaal wat moeizaam. Ik had de lamp van de mobiel aan en zag, dat 4 gedaantes met rasse schreden dichterbij kwamen. Onze klingelkoeien waren heel erg nieuwsgierig, alleen Luna vond het maar niks. Als het niet wil en je wordt ook nog eens “bedreigd”, tja dan kom je wel in de paniekmodus. Ze verplaatste zich licht piepend, nog steeds in de hanghouding naar de andere kant van het schrikdraad, ons schaapje. Donderdag waren we mooi op tijd weg, maar we hebben toch nog wel een behoorlijke tijd in de file gestaan. Alleen maar door Baustellen en eigenlijk helemaal niet door ongelukken. De tijd, dat we in Ober-Ramstadt aan zouden komen werd steeds verder naar achteren geduwd. Gelukkig woonde de gastvrouw eronder. In deze straat stonden eigenlijk alleen maar hele grote huizen, ook nog gelegen tegen een natuurgebied aan. Het huis waarin wij zaten was dus eigenlijk doormidden gehakt, maar wel zo, dat je eigen entree, keuken, woonkamer, dakterras etc had. Er stonden overigens wel belachelijk veel lege kasten in dit huis. Niet meer dan ruimtevulling. Ook dit werd door een combinatie van Luna en de warmte weer een beroerde nacht. Als er nog buren wakker zijn geweest, dan zullen ze vast gedacht hebben “Wat is dat voor vreemde snuiter”? Heb zelfs de stront nog van de straat geschraapt, kun je nagaan en dat midden in de nacht. We zijn per slot van rekening te gast, hè! Enigszins vermoeid zijn we vrijdag aan onze laatste etappe begonnen. De rechte lijn naar huis hebben we maar niet gereden, want op dat traject was er ongelooflijk veel STAU STAU STAU. De alternatieve route was wel langer, maar desondanks hebben we hier wel voor gekozen, want voortdurend stilstaan is ook niet echt bevorderlijk. Tot mijn verbazing (zegt wat over mijn topografische kennis) kwamen we ook ineens door Madfeld, het vakantiedorp in Sauerland waar wij vroeger wel een aantal jaren zijn geweest. “Du bist ein Lummel” waren de eerste Duitse woorden die ik daar heb geleerd van Frau Sprenger. De reis is verder voorspoedig verlopen en mama Lauda had het met een topsnelheid van 165 km/uur al helemaal naar de zin. Dezelfde Fraulein werd trouwens in een klein dorpje geflitst met een snelheid van 45 km/uur. We zien de Bundespost wel verschijnen. De reistemperatuur was trouwens heerlijk en met een welkomstplensbui zijn we Nederland (bij Emmen) weer binnenreden.  We hebben al met al een prima vakantie gehad met mooi weer. Met Luna ging het afgezien van de laatste 2 nachten ook goed en over het algemeen kunnen we tevreden zijn over de uitgezochte verblijven. De gebieden waar wij verbleven hebben wel allemaal raakvlakken met bergen, wandelen, fietsen, mooie uitzichten en een oase van rust. Daar moet je wel van houden, want er is simpelweg niet altijd wat te doen. Je kunt veel van je vakantie regelen, maar het weer valt daar gelukkig niet onder. Het hevige noodweer in Oostenrijk had ons ook kunnen treffen. De weg, waar wij ook op hebben gereden, is gisteren door modderstromen deels verdwenen. Tja, zonder geluk vaart niemand wel. Tot volgend jaar! Waar vandaan? Geen idee.